وحی در لغت

فارسی 2588 نمایش |

واژه پژوهان، معتقدند كه وحی، اصل و قاعده‌ ای برای رساندن علم و غیر آن است. ویژگی‌ های وحی، عبارت است از: اشاره‌‌ سریع به نوشتار و رسالت، و گاهی اعلام به رمز و تعریض، و زمانی به صوت برهنه از تركیب، اشاره به برخی اعضا، و زمانی به الهام و كلام پنهان. بنابراین، پنهان، سریع و مرموز بودن از اركان اصلی وحی به شمار می‌ رود. ابن فارس در مقائیس می گوید: «وحی تعلیم به صورت پنهان است». ابن منظور می گوید: «وحی اشاره، نوشتن، الهام، سخن پنهانی و آنچه که به دیگری القاء می گردد، می باشد». از این تعبیرات به خوبى استفاده میشود كه در وحى اشاره از یك سو و سرعت از سوى دیگر نهفته شده، و به همین دلیل براى ارتباط مرموز و سریع انبیاء با عالم غیب، و ذات پاك پروردگار، این كلمه استخدام شده است. با توجه به سخنان این گروه از لغت شناسان عرب می توان حدس زد که وحی آن القای به غیر است که در آن دو عنصر وجود داشته باشد، یکی: خفاء و پنهانی، دومی: سرعت و تندی و اگر به ارتباطی که پیامبران با خدا برقرار می کنند و تعالیم و احکام الهی را دریافت می نمایند، وحی می گویند از این نظر است که این یک نوع آموزش، غیر عادی و پنهانی است و به سرعت صورت می گیرد.

منـابـع

عبدالله جوادی آملی- تفسیر موضوعی- ج 3 صفحه 53

جعفر سبحانی- منشور جاوید- ج 10 صفحه 81-82

ناصر مکارم شیرازی- تفسير نمونه- ج‏ 20 صفحه 489

کلیــد واژه هــا

0 نظر ارسال چاپ پرسش در مورد این مطلب افزودن به علاقه مندی ها

0 نظر ارسال چاپ پرسش در مورد این مطلب افزودن به علاقه مندی ها

بـرای اطلاعـات بیشتـر بخوانیـد