رابطه زندگى مادى با مسائل اخلاقى در روایات اسلامى

فارسی نسخه موبایل 1816 نمایش |

صفات اخلاقى تاثیر عمیقی در زندگى فردى و اجتماعى انسانها دارد که این مسئله در روایات به آن پرداخته شده است از جمله:
1- در حدیثى از امیر مؤمنان على (ع) مى خوانیم: «فى سعة الاخلاق کنوز الارزاق؛ گنجهاى روزیها، در اخلاق خوب و گسترده، نهفته شده است!» (بحار، ج 75 صفحه 53)
2- در حدیث دیگر از امام صادق (ع) مى خوانیم: «حسن الخلق یزید فى الرزق؛ حسن خلق، روزى را زیاد مى کند!» (بحار، ج 68 صفحه 396)
3- در حدیث دیگرى از على (ع) درباره تاثیر حسن اخلاق در جلب و جذب مردم به استحکام رابطه دوستى در میان آنها چنین آمده است: «من حسن خلقه کثر محبوه وآنست النفوس به؛ کسى که اخلاقش نیکو باشد، دوستانش فراوان مى شوند و مردم به او انس مى گیرند».
4- باز در حدیث دیگرى از امام ششم، امام صادق (ع) این معنى با صراحت بیشترى آمده، مى فرماید: «ان البر وحسن الخلق یعمران الدیار ویزیدان فى الاعمار؛ نیکوکارى و حسن اخلاق، خانه ها (و شهرها) را آباد و عمرها را زیاد مى کند!» (بحار، ج 68 صفحه 395). شک نیست که عمران و آبادى در سایه اتحاد و صمیمیت و همکارى در میان قشرهاى جامعه به وجود مى آید، و آنچه باعث تحکیم این امور شود، از عوامل مهم عمران و آبادى خواهد بود. طول عمر نیز مولود آرامش فکر و آسودگى خیال و جلوگیرى از فقر و همکارى و همبستگى اجتماعى است و این امور در سایه اخلاق به دست مى آید.
5- در همین رابطه، در حدیثى از پیامبر گرامى (ص) آمده است که فرمود: «حسن الخلق یثبت المودة؛ اخلاق خوب پیوند محبت و دوستى را محکم مى کند» (بحار، ج 74 صفحه 148)

و نیز در احادیث متعددى درباره تاثیر سوء خلق در ایجاد نفرت اجتماعى و پراکندگى مردم و تنگى معیشت و سلب آرامش و آسایش مطالب فراوانى آمده است؛ از جمله:
1- در حدیثى از على (ع) مى خوانیم: «من ساء خلقه ضاق رزقه؛ کسى که اخلاقش بد باشد، روزى او تنگ مى شود!».
2- و نیز از همان حضرت آمده است که فرمود: «من ساء خلقه اعوزه الصدیق والرفیق؛ کسى که بداخلاق باشد دوستان و رفیقان او پراکنده مى شوند و او را رها مى کنند».
3- باز از همان حضرت آمده است: «سوء الخلق نکد العیش وعذاب النفس؛ اخلاق بد موجب سختى و تنگى زندگى و ناراحتى روح و وجدان مى شود».
4- از امیرمؤمنان على (ع) پرسیدند: «من ادوم الناس غما؛ چه کسى غم و اندوهش از همه بیشتر است؟»، «قال علیه السلام: اسوئهم خلقا!؛ فرمود: کسى که از همه اخلاقش بدتر است!» (مستدرک الوسائل، ج 2 صفحه 338 (چاپ قدیم))
5- و بالاخره در حدیثى مى خوانیم که لقمان حکیم به فرزندش چنین نصیحت مى کرد: «ایاک والضجر وسوء لخلق وقلة الصبر فلایستقیم على هذه الخصال صاحب؛ از بى حوصلگى و سوء خلق و کم صبرى بپرهیز که با داشتن این صفات بد، دوستى براى تو باقى نمى ماند!» (بحار، ج 10 صفحه 419).

منـابـع

ناصر مکارم شیرازی- اخلاق در قرآن- فصل دوم

کلیــد واژه هــا

0 نظر ارسال چاپ پرسش در مورد این مطلب افزودن به علاقه مندی ها

بـرای اطلاعـات بیشتـر بخوانیـد