امكان معراج از نظر علوم روز

فارسی 2722 نمایش |

در گذشته بعضى از فلاسفه که معتقد به افلاک نه‏ گانه بطلمیوسى پوست پیازى بودند مانع مهم معراج را از نظر علمى وجود همین افلاک و لزوم خرق و التیام در آنها مى ‏پنداشتند» ولى با فرو ریختن پایه‏ هاى هیئت بطلمیوسى مسئله خرق و التیام به دست فراموشى سپرده شد، اما با پیشرفتى که در هیئت جدید به وجود آمد مسائل تازه ‏اى در زمینه معراج مطرح شده و سؤالاتى از این قبیل:
1- براى اقدام به یک سفر فضایى نخستین مانع نیروى جاذبه است که باید با وسائل فوق العاده بر آن پیروز شد، زیرا براى فرار از "حوزه جاذبه زمین" سرعتى لا اقل معادل چهل هزار کیلومتر در ساعت لازم است!
2- مانع دیگر، فقدان هوا در فضاى بیرون جو زمین است که بدون آن انسان نمى ‏تواند زندگى کند.
3- مانع سوم گرماى سوزان آفتاب و سرماى کشنده ‏اى است که در قسمتى که آفتاب مستقیما مى ‏تابد و قسمتى که نمى ‏تابد وجود دارد.
4- مانع چهارم اشعه‏ هاى خطرناکى است که در ماورای جو وجود دارد، مانند اشعه کیهانى و اشعه ماورای بنفش و اشعه ایکس، این پرتوها هر گاه به مقدار کم به بدن انسان بتابد زیانى بر ارگانیسم بدن او ندارد، ولى در بیرون جو زمین این پرتوها فوق العاده زیاد است و کشنده و مرگبار، اما براى ما ساکنان زمین وجود قشر هواى جو مانع از تابش آنها است.
5- مشکل بى‏ وزنى است، گر چه انسان تدریجا مى ‏تواند به بى‏ وزنى عادت کند ولى براى ما ساکنان روى زمین اگر بى‏ مقدمه به بیرون جو منتقل شویم و حالت بى‏ وزنى دست دهد، تحمل آن بسیار مشکل یا غیر ممکن است.
6- و سرانجام مشکل زمان ششمین مشکل و از مهمترین موانع است، چرا که علوم روز مى‏ گوید سرعتى بالاتر از سرعت سیر نور نیست و اگر کسى بخواهد در سراسر آسمان ها سیر کند باید سرعتى بیش از سرعت سیر نور داشته باشد.
در برابر این سؤالات توجه به چند نکته لازم است:
1- ما مى‏ دانیم که با آن همه مشکلاتى که در سفر فضایى است بالآخره انسان توانسته است با نیروى علم بر آن پیروز گردد و غیر از مشکل زمان همه مشکلات حل شده و مشکل زمان هم مربوط به سفر به مناطق دور دست است.
2- بدون شک مسئله معراج، جنبه عادى نداشته بلکه با استفاده از نیرو و قدرت بى ‏پایان خداوند صورت گرفته است و همه معجزات انبیاء همین گونه است، به عبارت روشن تر معجزه باید عقلا محال نباشد و همین اندازه که عقلا امکان پذیر بود بقیه با استمداد از قدرت خداوند حل شدنى است. هنگامى که بشر با پیشرفت علم توانایى پیدا کند که وسایلى بسازد سریع، آن چنان سریع که از حوزه جاذبه زمین بیرون رود، سفینه‏ هایى بسازد که مسئله‏ اشعه ‏هاى مرگبار بیرون جو را حل کند، لباس هایى بپوشد که او را در برابر سرما و گرماى فوق العاده حفظ نماید، با تمرین به بى‏ وزنى عادت نماید، خلاصه جایى که انسان بتواند با استفاده از نیروى محدودش، این راه را طى کند آیا با استمداد از نیروى نامحدود الهى حل شدنى نیست؟!
ما یقین داریم که خدا مرکب سریع السیرى که متناسب این سفر فضایى بوده باشد در اختیار پیامبرش گذارده است و او را از نظر خطراتى که در این سفر وجود داشته زیر پوشش حمایت خود گرفته، این مرکب چگونه بوده است و چه نام داشته؟ براق؟ رفرف؟ یا مرکب دیگر؟ در هر حال مرکب مرموز و ناشناخته ‏اى است از نظر ما. از همه اینها گذشته فرضیه حداکثر سرعت که در بالا گفته شد، امروز در میان دانشمندان متزلزل شده، هر چند "اینشتاین" در فرضیه معروف خودش به آن سخت معتقد بوده است.
دانشمندان امروز مى‏ گویند امواج جاذبه بدون نیاز به زمان در آن واحد از یک سوى جهان به سوى دیگر منتقل مى ‏شود و اثر مى‏ گذارد، و حتى این احتمال وجود دارد که در حرکات مربوط به گستردگى جهان (مى‏ دانیم جهان در حال توسعه است و ستاره‏ ها و منظومه‏ ها به سرعت از هم دور مى‏ شوند) منظومه‏ هایى وجود دارند که با سرعتى بیش از سرعت سیر نور از مرکز جهان دور مى‏ شوند. کوتاه سخن اینکه مشکلاتى که گفته شد هیچکدام به صورت یک مانع عقلى در این راه نیست، مانعى که معراج را به صورت یک محال عقلى در آورد، بلکه مشکلاتى است که با استفاده از وسایل و نیروى لازم قابل حل است. به هر حال مسئله معراج نه از نظر استدلالات عقلى غیر ممکن است و نه ازنظر موازین علم روز و خارق العاده بودن آن را نیز همه قبول دارند بنابراین هر گاه با دلیل قاطع نقلى ثابت شود باید آن را پذیرفت.

منـابـع

ناصر مکارم شیرازی- تفسير نمونه جلد‏ 12- صفحه 17-20 و صفحه 8 و ج‏لد 22- صفحه 503

کلیــد واژه هــا

0 نظر ارسال چاپ پرسش در مورد این مطلب افزودن به علاقه مندی ها

0 نظر ارسال چاپ پرسش در مورد این مطلب افزودن به علاقه مندی ها

بـرای اطلاعـات بیشتـر بخوانیـد